อารมณ์ ความรู้สึก

เมื่อครอบครัวเราได้ย้ายมาอีกอำเภอหนึ่ง เป็นอำเภอเล็กๆแต่ปัจจุบันมีคนใหญ่คนโตระดับประเทศที่มาจากที่นี่

อำเภอนี้ไม่มีแหล่งบันเทิงเช่นโรงหนังเหมือนอำเภอแรก เราเลยเปรียบเหมือนหมู่บ้านเพนกวินในการ์ตูนอาราเล่ย์ เพราะเงียบสงบตื่นเช้ามาก็เดินไปโรงเรียน เพราะบ้านพักอยู่ใกล้ เราชอบสนุกดีมีพี่ข้างบ้านมาชวนเดินไปเป็นกลุ่มทุกวัน เหมือนกลุ่มอาราเล่ย์เลย โรงเรียนตอนนั้นก็เป็นตึกไม้เก่าๆ มีหลังนึงเป็นหอเอนด้วย555555 แต่ก็ไม่พังสักที

ชอบทางเข้าโรงเรียนเป็นอุโมงค์ต้นไม้ เท่าที่จำได้มีต้นกระถินณรงค์สีเหลือง เวลาหน้าหนาวครูจะพามาเรียนหนังสือใต้ต้นพวกนี้โดนไอแดดจะได้อุ่น เราชอบมากมันเพลินดูธรรมชาติใบไม้ดอกไม้ไหว ได้ยินเสียงใบไม้ต้องลม ยิ่งช่วงหน้าฝนมีเห็ดให้เก็บไปกินได้ด้วย แต่จำไม่ได้ว่าเรียกว่าเห็ดอะไร จะเป็นดอกสีขาวเล็กๆเพราะใบแห้งทับถมจนเหมาะแก่การเกิดเห็ด

ตอนเที่ยงก็ชอบไปเล่นตามใต้ต้นไทรและต้นไม้ใหญ่อื่น เล่นดีดเม็ดผลพวกต้นไม้แถวนั้นลงหลุมแทนลูกแก้ว แถวใต้ต้นไม้พวกนั้นเต็มไปด้วยหลุมไว้ดีดกันยังกะพื้นอุกาบาตเลย บางคนเดินอีท่าไหนไม่รู้ตกหลุมขาแพลงก็ยังมี

บางทีชอบไปเล่นหลังโรงเรียนมีป่าต้นเล็บแมวด้วย ชอบไปเก็บมากินกะเพื่อน เวลาเข้าห้องเรียน ก็นิสัยไม่ดีขี้เกียจเดินอ้อม จะชอบปีนกำแพงเข้าห้อง เพราะตอนนั้นโรงเรียนไม่หรูเริดเหมือนปัจจุบันที่เราไปเห็น เขาจะทำกำแพงกั้นด้านข้างแค่ครึ่งเดียว ปีนง่ายและบางทีชอบเดินไต่ขอบเล่นอีกต่างหาก ดีนะไม่เคยตกมาแข็งขาหัก

เวลาเลิกเรียนก็สนุก เดินกลับกะเพื่อนทีเป็นสิบแย่งกันคุย ทักทายคนโน้นคนนี้ที่เจอ ถนนเต็มไปด้วยเด็กนักเรียน ที่ข้างทางเต็มไปด้วยไม้ใหญ่และไม้พุ่มพวกดอกผกากรองสีสด และที่โล่งสนามหญ้า

ดูดร.สลัมป์ทีไรคิดถึงที่นี่สมัยเด็กทุกที รู้สึกบรรยากาศน่ารักเหมือนกัน